W dobie internetu i mediów społecznościowych doświadczenia dzieci związane z hejtem lub konfliktami są coraz częstsze — zarówno w sieci, jak i w relacjach szkolnych. Uczenie młodych, że różnica zdań nie oznacza braku szacunku, jest dziś kluczowe.
– Według raportu 2023: Co czwarte dziecko (ok. 25,9 %) przyznało, że mówiło o samobójstwie, a prawie co piąte (18,6 %) deklarowało, że planowało samobójstwo.
– W badaniu „Internet dzieci” z 2025 roku: 58 % dzieci 7-14 lat korzysta z mediów społecznościowych lub komunikatorów, co stwarza więcej przestrzeni na wystąpienie hejtu lub presji rówieśniczej.
To pokazuje, że dzieci są wrażliwe na relacje – i negatywne doświadczenia rówieśnicze czy online mogą być dla nich obciążeniem.
Uczenie rozróżniania: Czym jest konstruktywna krytyka (np. „Nie zgadzam się z tym – moglibyśmy to rozważyć inaczej”) a czym jest obrażanie („Jesteś głupi, bo…”).
Szacunek dla drugiej osoby: Rozmowa o tym, że każdy ma prawo do innego zdania, ale nie do krzywdzenia drugiego słowem lub czynem.
Reagowanie: Co zrobić, gdy dziecko jest świadkiem lub ofiarą hejtu? Rozmowa, wsparcie, poinformowanie dorosłych, wspólne poszukanie pomocy.
Budowanie odporności – co nie znaczy twardość, lecz możliwość odbicia się od trudności: „To, co ktoś powiedział, nie musi definiować mnie ani mojej wartości”.
Modelowanie: Dorosły sam pokazuje, że różnica zdań nie musi kończyć się konfliktem — ale może przynieść dialog.
Zapytaj dziecko: „Czy w ostatnim czasie ktoś powiedział coś, co Cię zraniło albo zrobiło Ci przykrość?”
Wspólna analiza sytuacji: co się wydarzyło, jak się poczuło dziecko, jakie były motywy drugiej osoby, co można było zrobić inaczej.
Ustalenie wspólnych zasad – np. w rodzinie: „W naszym domu nie akceptujemy obrażania, wyśmiewania. Jeśli coś boli – mówimy o tym, nie chowamy”.
Rozmowa o świecie online: kto i dlaczego może hejtować, jak się bronić, gdzie szukać pomocy.
Wsparcie szkoły: omawianie tematu hejtu i relacji w klasach, budowanie kultury szacunku i włączania.